4 januari 2020

Afscheid van een Golden Girl…

De titel vraagt om uitleg denk ik…

Bij het Vicky Brown huis (inloopochtend in Bernhove in Uden) leerde ik begin vorig jaar 3 hele lieve dames kennen, ik heb al eens eerder over hun/ons geschreven. We werden steeds beter bevriend met elkaar en hadden ons eigen app-groepje. We zagen elkaar een keer in de maand op de inloopochtend en soms kon er iemand niet, maar dan was er altijd contact via die app. We hadden het leuk met elkaar en er werd steeds vaker naar ons 4 gerefereerd als de “Golden Girls”, ook als er nieuwe gasten aansloten werden we zo voorgesteld.

Er werden steeds concretere plannen gemaakt om samen met andere dames van onze leeftijd (vanaf 40-45 jaar) een groep op te richten, om samen activiteiten te gaan ontplooien, een keer in de maand. Er is op die manier al een groep met jongere meiden die kanker hebben (gehad) en die heten de Bondgirls.

Ondertussen kregen we van een van ons steeds meer berichtjes dat het niet zo goed ging; eerst wat pijntjes, maar begin december een zeer verdiende vakantie die niet door kon gaan omdat er een scan gemaakt moest worden omdat er toch iets gevonden was bij een controle wat niet erg goed leek te zijn en die vrees werd waarheid… er waren uitzaaiingen gevonden. Daarna ging ze toch nog lekker een paar dagen met haar geliefde man naar Madeira om daar haar 60e verjaardag te vieren. Maar ook die vakantie ging niet helemaal goed, maar optimistisch als ze was, graptte ze nog wat in de app over dat ze zich met de rolstoel naar de auto had laten rijden. De dag na thuiskomst moest ze een punctie laten doen en ook daarna bleven de antwoorden op onze vragen positief; ze had in iedergeval geen pijn gehad en moest de 30e de uitslag gaan halen en kijken wat er precies aan de hand was.

We appten die week nog wat op en neer en grapten dat we in iedergeval veel kaarsjes zouden branden (want het was kerst), dus het zou wel goed komen…  Toen werd het kerst ochtend en kregen we een appje van haar man, dat het niet goed ging met haar, ze dienden veel pijnstilling toe en ze sliep het grootste deel van de tijd… We schrokken erg, maar waren nog steeds niet bedacht op wat komen ging: 27 december, in de vooravond kregen we een appje dat ze die morgen vroeg in de ochtend was overleden…. We konden het allemaal niet begrijpen… Zó snel, dat kón gewoon niet…

(een kwartier na het appje kregen we van het Vicky Brownhuis een mailtje dat de Golden Girls echt gaan beginnen op 22 januari…. in gedachte zal ze daar voor ons zeker ook bij zijn!)

Vandaag zijn we met ons drieën naar de crematie geweest; wat was het bijzonder… We kenden haar en haar familie niet meer dan wat ze er over verteld had in de korte tijd dat we haar kenden, maar vandaag hebben we deze Golden Girl wat beter leren kennen; Ze was geliefd bij heel veel mensen: de aula van het crematorium was te klein. Buiten stonden haar motorvriendinnen in een haag en toen ze naar buiten werd gereden werden al die motoren gestart voor een laatste saluut; kippenvel! Denk dat er tussen de 50 en 60 motoren stonden; maak je er maar een voorstelling bij. Binnen konden we niet mee in de aula, die was vol, maar in de koffiekamers konden we de dienst toch mooi volgen. Wat waren er mooie woorden over haar en wat konden we goed merken hoe geliefd ze was bij iedereen! We leerden haar beter kennen door de verhalen en de foto’s (waar ook die mooie foto van ons 4 tussen stond, wat wij erg bijzonder vonden) die we te zien kregen (zover waren we in het Vicky Brown Huis nog niet gekomen, we kenden elkaar te kort). Na al die mooie woorden van haar man, kinderen en vriendinnen werd het tijd om echt afscheid te gaan nemen. Bij toeval moesten/mochten wij 3 als eerste…

Een laatste groet aan een Golden Girl, die we erg zullen gaan missen.

Dag lieve Golden Girl… het was fijn dat we je mochten kennen!

xxx