21 t/m 29 september 2020

Vakantie!!!

Vorige week maandag was het eindelijk zover; mijn langverwachte botscan zou worden gemaakt! Deze krijg ik omdat ik beide armen gebroken heb in mei en 50+ ben (dat is voor iedereen zo). Ik moest om tien over half 11 in het ziekenhuis zijn, waar alles nog steeds netjes volgens Coronarichtlijnen gebeurt. Was weer keurig op tijd aan de beurt. Ondergoed mocht aanblijven, bh echter niet (zitten metalen beugels en haakjes aan en die willen ze niet zien) Armbanden, oorbellen en horloge hadden wel aan mogen blijven en (god zij dank) mijn sokken ook (koude voeten). Eerst even een foto van het aparaat gemaakt; deze zat nog niet in mijn verzameling! Hoef deze keer, zoals je kunt zien niet in een tunnel, wat wel fijn is. Voor we foto’s gaan maken eerst meten en wegen, ik zal jullie de details besparen! Dan moet ik op mijn rug op de tafel/bank gaan liggen en krijg ik een kubusvormig kussen onder mijn benen, zodat mijn knieën in een haakse hoek komen liggen. Dit om goede foto’s van mijn rug te kunnen maken. Alleen het onderste stuk komt er op. Daarna op mijn linkerzij, voor foto’s van mijn heupgewricht/dijbeen. Het is allemaal heel goed te doen en ik voel er helemaal niks van.

Als het klaar is vraag ik of ik foto’s mag maken voor mijn blog en na het verzoek of ik het rechterdeel van het scherm niet op de foto zou zetten mocht het, jullie zien ze hieronder staan. Nu een weekje wachten en dan belt mijn oncologisch verpleegkundige met de uitslag…. Ik had hem gemaild omdat ik na 3 maanden nog steeds geen oproep had gehad en geen idee hoe lang het allemaal zou duren òf dat ze me, door Coronadrukte, vergeten hadden. Ik hoorde van de verpleegkundige van de röntgenafdeling nu dat ze pas een paar weken aan de gang waren, het was door de drukte van Corona allemaal blijven liggen; ze hadden in Bernhoven echt andere prioriteiten. (had ik dat geweten/eraan gedacht, had ik niet gemaild, maar gewacht…)

Woensdagavond was er weer een bijeenkomst van de Golden Girls in het Vicki Brownhuis in Den Bosch. Wat een bijzondere en heftige, maar mooie avond was het weer… Een van onze Girls (vorige keer voor het eerst aangesloten) kwam vertellen dat ze afscheid van ons kwam nemen… Ze vertelde vorige keer al dat ze terminaal was, wat wij behoorlijk heftig vonden, maar ook dat ze euthenasie wilde plegen. Het gaat nu snel steeds slechter met haar en daarom heeft ze besloten dat ze het binnenkort wil laten gebeuren. Omdat ze het de vorige keer zo ontzettend fijn gevonden had, vond ze dat ze de moeite moest doen om afscheid van ons te komen nemen; ze had zich uit bed gesleurd en was gaan douchen en kwam toch naar onze bijeenkomst. Wat een bijzondere vrouw is het toch (ik schrijf is, want bij het schrijven van deze blog leeft ze nog). We waren er allemaal stil van. Toch hebben we allemaal vol bewondering naar haar wensen geluisterd en ook best nog plezier met haar gehad. Ze ging eerder naar huis, want er kwamen nog vrienden uit Frankrijk over en haar zussen gaan de laatste paar weken nog fijn voor haar zorgen. Nadat we afscheid hadden genomen van haar hebben we het er nog een hele tijd over gehad… Aan het eind van de bijeenkomst hebben we allemaal nog een klein berichtje geschreven wat in een gezamelijke kaart naar haar gestuurd gaat worden. Het was een hele heftige, maar superfijne avond.

Maandag 28 september, de dag van het telefoontje met de uitslag… ’s avonds maar een mailtje geschreven in de beveiligde mail van het ziekenhuis, want ik had niks gehoord….

Dinsdag 29 september (vandaag 3 jaar geleden hoorde ik dat ik borstkanker had…): om kwart over 10 belde een collega van mijn verpleegkundige met de uitslag. Die is helemaal GOED!!! Er is een normale botdichtheid te zien en geen tekenen van osteoporose! Helemaal blij! Is dat melk drinken toch allemaal niet voor niks geweest! Wel doen we de scan over 2 jaar nog een keer, doen ze meestal, maar nu zeker omdat ik ook Tamoxifen (anti hormoonkuur) slik en dat kan ook zorgen voor botafbraak. Maar voor nu dus niks aan de hand! Geen controles meer tot maart! (De verpleegkundige had trouwens netjes gebeld gisteren, maar op onze huistelefoon en daar netjes een berichtje ingesproken… niet gehoord…)

Even nog afsluiten met iets leuks (wat ik best wel spannend vind): volgende week vrijdag ga ik bij het Vicki Brownshuis vertellen waar ik steun en kracht vandaan haalde toen ik met mijn behandelingen bezig was. Had eerst gezegd dat ik dat uit de losse pols zou doen, maar heb toch maar een PowerPoint Prestentatie gemaakt, zodat ik een beetje een leidraad heb (chemo-brein hè). Ik laat jullie wel weer weten hoe dat gegaan is.

Dikke knuffel en lieve groet, wij gaan nog een weekje verder met vakantie vieren! Lekker thuis op ons gemak wat klussen.